เคยไหมครับ บางครั้งเราก็คิดถึงคนในครอบครัวเราน่ะ สำหรับเด็กต่างจังหวัดอย่างผมแล้ว เข้ามาเรียนแล้วก็ทำงานในเมืองกรุงแล้ว ดีหน่อยที่ตอนนี้มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่งแล้ว ได้มีโอกาสได้ช่วยเหลือครอบครัวบ้าง แต่บางทีผมก็คิดถึงสภาพความเป็นอยู่ของคนในครอบครัวที่อยู่ที่บ้านน่ะ บางครั้ง มีคนเจ็บป่วยขี้นมา ต่างคนต่างมีหน้าที่ ต้องทำอยู่แล้ว ก็ไม่อาจไปดูแลได้เต็มที่ เคยคิดเหมือนกันว่า อยากกลับไปทำงานที่บ้าน เพื่อจะได้ดูแล อาม่า พ่อ แม่ บ้าง โดยเฉพาะ

                     อาม่า ผมจะสนิทกับแก มากทีเดียวเพราะตอนเป็นเด็กจะอยู่กับแกตลอด ยิ่งช่วงนี้แกไม่สบายอยู่ เจ็บหลัง เจ็บขาบ้าง เพราะเป็นโรคของคนสูงอายุ คิดแล้วเราก็ช่วยได้แค่ส่งเงินไปให้แกใช้บ้าง แล้วก็โทรไปเล่นกับแกทุกๆวัน ถ้ามีวันหยุดสัก 3 วัน เราก็จะกลับ ไปเยี่ยมแกบ้าง ก็ลาป่วยที่ office เอา

                        คนเราแล้วผมว่าครอบครัวเป็นสิ่งที่สำคัญน่ะ เราถูกสั่งสอน เรียนรู้ ก็เริ่มมาจากครอบครัวทั้งนั้น และเป็นที่ ที่เราคุยสิ่งต่างๆ ได้อย่างเปิดอก มากที่สุด มีปัญหาอะไรก็ช่วยกันแก้ไข ได้เพราะยังไงญาติก็ตัดกันไม่ขาด มันจึงกลายมาเป็นสิ่งที่เรียกได้ว่าเป็น ความผูกพันธ์ ทีเดียวแระครับ ซึ่งตอนเป็นวัยรุ่นผมคิดว่าเพื่อน เป็นอะไรเกือบทุกอย่างสำหรับเด็กผู้ ชายอย่างผม แต่เมื่อผ่านอะไรมามากมายจนถึงทุกวันนี้ ผมคิดว่าคนในครอบครัว ครับสำคัญที่สุด  

                       ก็ไม่มีไรมากครับ แค่คิดถึงครอบครัวเท่านั้นเอง ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป ครับ

 

สงกรานต์ 2005 : สัตหีบ ชลบุรี